دفاع فاطمه(س) از على(ع)

ابوبكر به خلافت گزيده شد.دنياطلبان على را واگذاردند،و از گرد او پراكنده شدند.در آن روز تنها كسى كه مى‏توانست به دفاع از سنت رسول برخيزد،دختر پيغمبر بود وتنها جايى كه دادخواست در آنجا مطرح مى‏شد مسجد مسلمانان.

دختر پيغمبر به مسجد آمد خطبه‏اى سراسر موعظت،حق طلبى و ارشاد بر آن مردم خواند.متن و ترجمه اين خطبه را از روى اسناد دست اول در كتاب زندگانى آن بانوى بزرگوار آورده‏ام . ⁽¹⁾ در اينجا سطرى چند از آن را كه مناسب مقام است مى‏نويسم:

«چون خداى تعالى همسايگى پيمبران را براى رسول خويش گزيد،دورويى آشكار شد و كالاى دين بى‏خريدار.هر گمراهى دعويدار،و هر گمنامى سالار،و هر ياوه‏گويى در كوى و برزن در پى گرمى بازار.شيطان از كمينگاه خود سر برآورد،و شما را به خود دعوت كرد،و ديد چه زود سخنش را شنيديد و سبك در پى او دويديد.و در دام فريبش خزيديد،و به آواز او رقصيديد.هنوز دو روزى از مرگ پيغمبرتان نگذشته و سوز سينه ما خاموش نگشته،آنچه نبايست،كرديد و آنچه از آنتان نبود،برديد و بدعتى بزرگ پديد آورديد.به گمان خود خواستيد فتنه برنخيزد و خونى نريزد اما در آتش فتنه افتاديد و آنچه كشتيد به باد داديد.»

در آن مجلس كه نيمى مجذوب و نيمى مرعوب بودند،اين سخنان آتشين كه از دلى داغدار،حق طلب و سنت دوست برمى‏خاست چه اثرى نهاد؟خدا مى‏داند.

در سندهاى دست اول جز اشارات مبهم نمى‏بينيم.آن اندازه روشن است كه اساس گفته او را ناديده گرفته،سخن را به ميراث كشاندند.حالى كه او آن خطبه را براى گرفتن چند اصله خرما و چند من گندم نخواند.خاندانى كه از گلوى خود مى‏برند و گرسنگان را سير مى‏كنند،براى شكم فرزندانشان اشك نمى‏ريزند.آنچه او مى‏خواست زنده نگاهداشتن سنت بود و بر پا بودن عدالت.مى‏ترسيد جاهليت كه زير پوشش مساوات اسلام خفته است سربرآورد و مفاخرت‏هاى قبيله‏اى از نو زنده گردد.امروز بنى تيم پيش افتاد،فردا نوبت به بنى عدى برسد و از آن پس به خاندان اميه و ابوسفيان كه تا نيرو داشتند با اسلام جنگيدند و چون راهى ديگر پيش پاى خود نديدند به دل نه،كه به زبان‏مسلمان شدند.

دختر پيغمبر سخنانى ديگر نيز با زنانى كه به بيمارپرسى آمده بودند گفت.سخنانى كه از آينده نزديك خبر مى‏داد و از بدعت‏ها كه در دين پديد مى‏گردد و از اسلام كه فراموش مى‏شود و از جاهليت ديرين كه روى كار مى‏آيد:

«واى بر آنان،چرا نگذاشتند حق در مركز خود قرار يابد و خلافت بر پايه نبوت استوار ماند .آنجا كه فرود آمد نگاه جبرئيل امين است و بر عهده على كه عالم بر امور دنيا و دين است؟به خدا سوگند اگر پاى در ميان مى‏نهادند،و على را بر كارى كه پيغمبر به عهده او نهاد مى‏گذاردند،آسان آسان آنان را به راه راست مى‏برد،و حق هر يك را بدو مى‏سپرد.چنانكه كسى زيانى نبيند و هر كس ميوه آنچه كشته است بچيند.تشنگان عدالت از چشمه معدلت او سير و زبونان در پناه صولت او دلير مى‏گشتند.» ⁽²⁾

پى‏نوشتها:

1.زندگانى فاطمه زهرا(س)،ص 135ـ .126

2.همان،ص .151

على از زبان على ص 36

جعفر شهيدى