نويسنده:على اكبر رستمى
رشته: كارشناسى ارشد علوم قرآنى و حديث دانشگاه علوم اسلامى رضوى، مشهد
استاد راهنما: آيت الله محمد هادى معرفت
استاد مشاور: حجة الاسلام و المسلمين على اكبر الهى خراسانىخلاصه: وجود پيوندى ريشهدار و ناگسستنى، ميان قرآن و همتايان معصوم و بىمانندش، كه از حديث زرين «ثقلين» و دهها روايت ديگر بر مىآيد، بايسته بودن مطالعه ژرف و تحليلگونه سخنان تفسيرى آن بزرگواران را براى تفسير پژوهان، به منظور انجام دادن تفسير مطمئن و استوار از قرآن كريم، آشكار ساخته است.
ليكن، بى گمان، بهرهمندى روشمند و درست از روايات تفسيرى ـ كه گفتههاى تفسيرى معصومان (ع) را در آن بايد جستجو نمود ـ از يك سو نيازمند آگاهى از آسيبها و آفاتى است كه سوگمندانه سبب شده است تا در گذر زمان و حوادث، ناراستىهايى در دو حوزه «سند» و «متن»، با سخنان روشنگرانه مفسران حقيقى قرآن، آميخته شود كه شناخت اين آسيبها با راهكارهاى درمان آن، نخستين گام براى بهرهگيرى از آن در تفسير است.
از سويى ديگر، شناخت روشهاى گوناگون معصومان(ع) در ارائه تفسيرى استوار و روزآمد، از رهگذر بررسى عميق نمونههاى فراوانى از تفسيرهاى آنان، گام مهم ديگرى است، كه در كنار گام نخست، پيش نيازى بايسته براى بهرهمندى از اين روايات در تفسير به شمار مىآيد.
در اين راستا، رساله حاضر چگونگى جايگاه و نقش روايات تفسيرى در تفسير و آسيب شناسى و روش شناسى آن را به بحث نهاده و پيش از آن، پيوند معصومان(ع) با قرآن را در فصلى كوتاه، عنوان كرده است.