نويسنده: غلامحسين محرمى
رشته: تاريخ، موسسه آموزشى پژوهشى امام خمينى، حوزه علميه قم
استاد راهنما: حجة الاسلام پيشوايى
استاد مشاور: دكتر خضرى
خلاصه: تشيع چيزى جز اسلام راستن نيست كه امام خمينى(قده) از آن به اسلام ناب محمدى تعبير مىآورد. و مؤسس آن صاحب شريعت محمد مصطفى(ص) است. و او بود كه على (ع) و يازده فرزندش را جانشينان خود معرفى كرد و عدهاى از همان عصر پيامبر به شيعه على معروف بودند .
اگرچه پس از رحلت پيامبر، بويژه در عصر امويان، مرام تشيع مورد بىمهرى حاكمان و متوليان سياسى جامعه قرار گرفت و بر شيعيان ظلم و ستم بسيار روا شد. ولى هيچگاه دشمنان نتوانستند جلوى گسترش تشيع را بگيرند و مظلوميت شيعه محبت آنان را در قلوب مردم جاى داد. نهضت بزرگ عباسيان در بستر تشيع به وقوع پيوست و آنان با عنوان كردن مظلومت خاندان پيامبر امويان را واژگون كردند. در طول قرن اول و دوم همواره قيامهاى شيعيان مهمترين تهديد براى دستگاه خلافت بود. در اثر خفقان و اختناق، انشعابهاى داخلى در تشيع رخ داده كه باعث انحراف بسيارى از شيعيان از مسير اصلى آن گشته است.