امام با اين جمله به گروه چهارم اشاره فرموده و در جمله بعد آن را توضيح داده است : و عرف الخاص و العام فوضع كلّ شيئى موضعه يعنى ، از جمله مزيّتهاى گروه چهارم آن است كه موارد عامّ و خاصّ روايات را دانسته و هر كدام را به جاى خود به كار بردهاند .
سپس امام ( ع ) به درستى و واقعيت قسم سوم آگاهى داده و چنين فرموده است : و قد كان يكون من رسول اللَّه ( ص ) .
اين امر در زمان پيامبر اكرم وجود داشته است كه برخى اشخاص سخنى
[ 44 ]
را از آن حضرت مىشنيدند كه داراى دو وجه بوده است ، يكى خاصّ و ديگرى عامّ ، و شنونده توجه به اين كه يكى از آنها مخصّص ديگرى است ، نداشته است ، و يا اين كه تنها سخن عام را شنيده و تخصيص دهنده آن را كه بعدا صادر شده ، نشنيده است و لذا آن را به معناى عامّش نقل مىكند و از معناى واقعى آن كه خاصّ است بىخبر است ، و يا اصل سخن عام است ولى او آن را منحصر به موردى خاص مىداند و جز در آن مورد خاصّ به آن عمل نمىكند و مردم از او پيروى مىكنند .