( و از سخنان آن حضرت است درباره اهل بصره ) 1 هر يك از آن دو نفر ( طلحه و زبير ) اميد حيازت خلافت براى خود دارد 2 و آن را بطرف خود مىكشاند نه بطرف رفيقش 3 آن دو با هيچ طنابى خود را به خداوند نمىپيوندند 4 و با هيچ وسيله و سببى بسوى او كشيده نمىشوند 5 هر يك از آن دو كينه رفيق را در درون خود دارد 6 و زود باشد كه پردهاى كه روى اين كينه كشيده شده است ،
بركنار گردد 7 . سوگند به خدا ، اگر بآنچه كه مىخواهند ، برسند ، قطعا يكى ، ديگرى را از پاى در خواهد آورد 8 و [ يا ] اين يكى آن ديگرى را ساقط خواهد نمود 9 اينك گروه ستمكار از جا برخاسته است 10 پس كجا هستند كسانى كه قيام براى خدا كنند 11 طرق حق و باطل براى آنان و درباره آنان بيان شده 12 و خبر از بايستگىها و شايستگىها پيشتر براى آنان گفته شده است 13 و براى هر گمراهى علتى است 14 و براى هر پيمانشكنى شبههايست 15 سوگند به خدا ، من از آن اشخاص نخواهم بود كه سينهزدن 16 و شيون كننده و گريه گريه كنندگان براى مرگ كسى را بشنود و سپس عبرت و پندى نگيرد . 17
[ 217 ]