ترجمه خطبه صد و چهل و چهارم

بعثت پيامبران 1 خداوند سبحان پيامبران خود را با وحيى كه در اختصاص آنان قرار داده بود ، فرستاد 2 و آنان را حجت خود براى مردم تعيين نمود 3 تا مردم بجهت نبودن وسيله‏اى براى عذر ،

حجت بر خدا نداشته باشند 4 لذا آنان را با زبانى راستگو به راه حق دعوت فرمود 5 خداوند متعال [ با آزمايشها ] در اين دنيا درون مردم را آشكار مى‏سازد 6 نه از آن جهت كه اسرار نهانى آنها را كه پوشيده است ، نميداند 7 و از آنچه كه در دل‏هاى آنان مخفى است ، آگاهى ندارد 8 بلكه براى آن است كه آنان را در مجراى آزمايش قرار بدهد ، تا كسى كه عمل صالح انجام مى‏دهد [ در عرصه وجود ] بروز كند 9 [ و كسى كه عمل ناصالح مرتكب مى‏گردد ، مستحق كيفر شود ] و در نتيجه پاداش جزاى عمل صالح 10 و كيفر عقاب عمل ناصالح تحقق يابد . 11

[ 145 ]

فضيلت اهل بيت عليهم السلام 12 كجا هستند كسانى كه گمان مى‏كنند آنان هستند كه در علم راسخ‏اند . نه ما 13 گمانى كه دروغ و تعدى بر حق ما است 14 خداوند سبحان ما را بلند و آنها را پست قرار داده 15 و براى ما عطا فرموده و آنان را محروم ساخته است 16 و ما را به عالم حق و حقيقت داخل و آنان را خارج نموده است 17 بوسيله ما هدايت از خدا التماس ميشود 18 و ظلمت و تاريكى مرتفع مى‏گردد 19 قطعى است كه امامان از قريشند كه در اين شعبه از هاشم كاشته شده‏اند 20 و امامت براى غير آنان شايسته نيست 21 و زمامداران از غير آل هاشم شايستگى ندارند . 22 گمراهان 23 از جمله اين خطبه است .

دنياى گذران را مقدم داشتند و آخرت باقى را رها كردند 24 شربت زلال حيات با ايمان را كنار گذاشتند 25 و آب ناگوار و مخلوط با كثافت را نوشيدند 26 گويى به تبهكارى آنان مى‏نگرم كه همدم كار زشت گرديده و با آن الفتى پيدا كرده است 27 و با آن كار زشت انس گرفته و با آن هماهنگ گشته است 28 تا موهاى سرش با آن ناشايستى‏ها سفيد شده 29 و اخلاقش رنگ آن منكر را گرفته است 30 اين گمراه بى‏پروا با دهان كف بر آورده مانند موج انبوه كه باكى از آنچه را كه غرق مى‏كند ندارد روى مى‏آورد 31 يا همانند آتش كه در گياهان خشكيده مى‏افتد 32 و بى‏پروا از آنچه كه مى‏سوزاند ، زبانه مى‏كشد 33 كجا هستند آن عقولى [ و يا چه شدند ] كه از انوار هدايت روشنى‏ها كسب كرده‏اند 34 و كجا هستند آن ديده‏هاى ديده‏ور كه به نشانه‏هاى تقوى مى‏نگرند 35 كجا هستند آن دلهايى كه به خدا بخشيده شده‏اند 36 و پيمان به اطاعت خداوندى بسته‏اند . 37 آنان به متاع ناچيز دنيا هجوم آوردند 38 و براى به دست آوردن حرام به ستيزه

[ 146 ]

برخاستند 39 و پرچم [ نشانه ] بهشت و دوزخ براى آنان بر افراشته‏شد 40 آنان روى از بهشت برگرداندند 41 و با كردارهاى زشتى كه انجام داده بودند به آتش روى آوردند 42 و پروردگارشان دعوت كرد ، از آن دعوت رميده و پشت گرداندند 43 و شيطان آنان را خواند اجابتش كردند و بآن روى آوردند . 44

[ 147 ]