منظور امير المؤمنين عليه السلام همين است كه در آن موارد كه سخن توانايى حكايت قطعى از واقعيات را ندارد ديدن با چشم اصالت دارد و مورد اعتماد است نه شنيدن . همه مىدانيم كه در شناساندن اصيلترين لازمه قضيه گفته شده است كه « ألقضيّة تحتمل الصّدق و الكذب » ( قضيه احتمال صدق و كذب را دارد ) مگر هنگامى كه سند سخن از جهت ناقلان و دلالت آن بر مقصود ، بقدرى قوى باشد كه هيچ احتمال خلاف واقع در آنچه را سخن ارائه مىدهد ، در ميان نباشد ، بديهى است كه در اين صورت سخن قابل استناد بوده و ميتوان به آن اعتماد نمود . بهمين جهت بوده است كه همواره نقل متواتر يك قضيّه هر اندازه بيشتر باشد ، اطمينان بخشتر و مورد اعتماد عالىتر مىباشد .
[ 114 ]