مفاد جمله اول چنين است كه آدمى بايد بشكرانه عنايت خداوندى كه عيوب او را [ كه چه بسا بزرگتر از لغزش ديگران است ، ] مىپوشاند ، عيب ديگران را
[ 101 ]
مخفى بدارد . در يك مثال ساده چنين آمده است كه « بعضى از مردم تير چوبى بزرگ را در چشمان خود نمىبينند ولى كاه را در چشم ديگران مىبينند » بايد اينگونه مردم غافل از عيوب و نقائص خويشتن ، بجاى كشف عيوب ديگران و افشاى آنها ، بر اصلاح خويشتن بپردازند .