عشق حقيقى نه تنها آدمى را از فرورفتن در گل و لاى زيبائى صورى ،
در امان ميدارد ، بلكه او را با شناساندن حقيقت و ارزش همان زيبائى آماده عروج بر بارگاه جمال الهى مينمايد ، زيرا عاشق حقيقى بخوبى ميداند كه
عشقهائى كز پى رنگى بود
عشق نبود عاقبت ننگى بود
و ميداند كه
در رخ ليلى نمودم خويش را
سوختم مجنون خام انديش را