انسان فرزند يك شخص برگزيده بنام آدم ابو البشر ( ع ) و همسر او حوا ( ع ) است . اين شخص داراى چند صفت بسيار با اهميت است :
صفت يكم مبدء نوع انسانى است كه بعنوان خليفه در روى زمين [ 1 ] خلق شده است .
صفت دوم پيامبر برگزيده خداوندى است كه شايستگى نعمت عظماى وحى الهى را داشته است .
صفت سوم شايستگى تعلم همه اسماء ( حقايق عالم هستى يا كاملترين انسانها كه بوسيله شناخت آنها حقايق عالم هستى نيز فرا گرفته مىشود ) عظمت
[ 1 ] . البقره آيه 30 . مقصود از خليفه در آيه أِنّى جاعِلٌ فىِ الْأَرْضِ خَليفَةً ( من در روى زمين خليفهاى قرار ميدهم ) نمونهاى از عظمتها و صفات الهى است كه در آدم و نسل او تجلى مينمايد . اين معنى براى خليفه با نظر به تعليم اسماء و دستور به سجده ملائكه براى آدم مناسبتر و منطقىتر بنظر ميرسد ، نه خليفه بمعناى جانشين بمفهوم معمولى آن كه براى خدا قابل تصور نيست و نه جانشين از موجوداتى كه در روى زمين بودهاند .
[ 151 ]
تعليم اسماء از طرف خداوندى بقدرى بوده است كه فرشتگان با متوجه شدن به اين عظمت كه در آدم بوجود آمده بود ، پاسخ سؤال خود را از حكمت خلقت آدم و فرزندانش دريافتند .
صفت چهارم همه فرشتگان به اين سر سلسله انسانها به امر خداوندى سجده كردهاند .
صفت پنجم خداوند سبحان او را مبدء و سر سلسله نوع انسانى كه از نظر داشتن استعدادهاى تكاملى و قواى عالى معرفت و عمل و سلطه بر جهان هستى ،
بسيار شگفت انگيز است ، قرار داده است .