بر کرانه نهج البلاغه
در اين خطبه ،
سخن از آغاز آفرينش آسمان و زمين و آفرينش آدم ( ع ) است
حمد باد
خداوندى را كه سخنوران در ثنايش فرو مانند و شمارندگان از شمارش
نعمتهايش عاجز آيند و كوشندگان هر چه كوشند ، حق نعمتش را آنسان كه
شايسته اوست ، ادا كردن نتوانند . خداوندى ، كه انديشههاى دور
پرواز او را درك نكنند و زيركان تيزهوش ، به عمق جلال و جبروت او
نرسند . خداوندى كه فراخناى صفاتش را نه حدّى است و نه نهايتى و
وصف جلال و جمال او را سخنى درخور نتوان يافت ، كه در زمان نگنجد و
مدت نپذيرد . آفريدگان را به قدرت خويش بيافريد و بادهاى باران زاى
را بپراكند تا بشارت باران رحمت او دهند و به صخرههاى كوهساران ،
زمينش را از لرزش بازداشت
ادامه مطلب
